„Proszę mnie przepuścić” – najwęższa ulica w Kotorze i symbol codziennego życia

Przez kamienny labirynt Starego Miasta Kotoru, obok wielowiekowych pałaców, kościołów i zamkniętych okiennic, wije się ulica, jakiej nie ma nigdzie indziej w Czarnogórze. Jest zaledwie na tyle szeroka, by mogły minąć się na niej dwie osoby, i nie ma oficjalnej nazwy — wszyscy jednak nazywają ją „Pusti me proć”, co oznacza „Proszę mnie przepuścić”.
Nie jest to tylko najwęższa ulica w Kotorze, lecz także jedna z najbardziej urokliwych opowieści wpisanych w tkankę tego miasta objętego ochroną UNESCO.

„Proszę mnie przepuścić” – jak to się zaczęło:

Nie ma tu tabliczek, znaków ani oznaczeń na mapach — pozostaje jedynie nazwa przekazywana przez mieszkańców z pokolenia na pokolenie, powtarzana szeptem. Nazwa „Pusti me proć” nie została nadana przez miejskiego urbanistę, lecz zrodziła się z codziennego życia.
Wystarczy wyobrazić sobie dwóch sąsiadów, którzy próbują przecisnąć się obok siebie, trzymając koszyki targowe i mamrocząc z uśmiechem (albo zrzędliwie) „pusti me proć” — nazwa się przyjęła.

W najwęższym miejscu ulica ma zaledwie 80 centymetrów szerokości — to zaledwie tyle, by przecisnęła się nią jedna osoba. Mimo swoich rozmiarów skrywa jednak coś znacznie większego: poczucie humoru, prostotę i kameralność życia w starych śródziemnomorskich miasteczkach.

„Pusti me proć” znajduje się tuż za kościołem św. Mikołaja, pośród cichych zakątków labiryntu uliczek Kotoru. Nie prowadzi do żadnych okazałych placów ani słynnych zabytków — jednak ci, którzy ją odkryją, zawsze zatrzymują się, by zrobić zdjęcie, uśmiechnąć się na widok nazwy i poczuć się choć odrobinę bliżej duszy tego miasta.

Dla mieszkańców to coś więcej niż ciekawostka. To przypomnienie o duchu sąsiedzkiej wspólnoty, który charakteryzuje Stare Miasto Kotoru, gdzie sąsiedzi pozdrawiają się z balkonów, rozmowy odbijają się echem między zaułkami, a nawet architektura wydaje się osobista.

W świecie szerokich bulwarów i szybkiego tempa życia „Pusti me proć” jest symbolem spokojniejszego, prostszego sposobu życia, który niezmiennie przyciąga ludzi do Kotoru.
Pokazuje, jak to zbudowane z kamienia i przepełnione opowieściami miasto zachowuje nie tylko swoją historię, lecz także swoje serce.